10
Sal, Kas
1 New Articles

Hizbullah ve bu geleneğe yaslanan Hüdapar, ideolojik-siyasal çizgisinde ve pratiğinde ciddi bir dönüşüm yaratmadığı ve bugüne kadar izlediği işbirlikçi çizgiden kopmadığı sürece, toplumun farklı kesimlerine yönelik ‘’açılım’’ gibi gösterilen bütün bu medyatik gösteriler, halkı gaflete düşürmek için girişilen sinsi ve tehlikeli oyunlar, halkın içine sızma ve içerden vurma taktikleri olarak görülürler.

Ahmet Aydın

19 Mart 2024

 

Hüdapar’ın Dersim belediye başkan adayı M. Ata Yüksel, Seyit Rıza’nın yaşadığı bölgeyi gezmiş. Yüksel’in gezdiği bu bölgenin hemen yakınlarında bulunan Palaxin adlı yerde, bir mağara vardır. Alişer Efendi ve eşi Zarife Hanım 1937 yılında bu mağarada, devlet tarafından satın alınmış üç Dersimli milis tarafından katledildiler. Bu üç milisten birisi olan Zeynel, Alişer'in kirvesiydi. Üstelik Seyit Rıza ile aynı aşirettendi. Bu milisleri devlet adına Alişer'i öldürmeleri için ikna eden de, Seyit Rıza'nın yeğeni Raberê Qop'du. Aslında aynı ekip Seyit Rıza'nın da peşindeydi. Ona ulaşabilselerdi, onu da öldüreceklerdi. Zeynel, Alişer ile olan kirvelik bağı sayesinde onun kaldığı mağaraya girebilmiş ve onu ve eşini öldürüp, başlarını keserek devlete teslim etmişti. Dersimliler, bir sorumlulukları olmadığı halde, hala bu hainlikten utanç duyarlar. Alişer ve Zarife Hanım konusu her açıldığında, belki belli ettirmezler ama işin bilincinde olan her Dersimlinin yüzü kızarır.

 

Sözün kısası, 1937-38 Dersim soykırımı sürecinde devletle işbirliği yapanlar Dersim’de sadece can kayıplarına yol açmadılar. Onlar Dersim’in kültürüne büyük zararlar verdiler ve ulusal ruhunda büyük yaralar açtılar.

 

Burada M. Ata Yüksel'in kişiliğini tartışmıyoruz. Anlaşılıyor ki, Yüksel yukardan gelen ve çok büyük ihtimalle devletin karanlık koridorlarında hazırlanan bir ‘’açılım planını’’ uygulamaya çalışıyor. Kürdistan toplumunda Hizbullah ve Hüdapar çizgisine karşı var olan algı ve kanaatlerin kırılması, böylece Hüzbullah’ın yaşadığı toplumsal izolasyonun aşılarak, bu çizginin kitleselleşmesinin önün açılması hedefleniyor.  Böylece daha önce ulusal harekete karşı ağırlıklı olarak şiddete-teröre dayalı olarak geliştirilen karşıt harekete siyasal bir nitelik ve rol kazandırılmaya çalışılıyor.

 

Küçük bir olasılık olarak, farz edelim ki, açık olarak ifade etmese de, Hüdapar tarihindeki yanlışların kısmen de olsa farkına vardı ve devletten bağımsız olarak değişmeye ve ulusal bir çizgiye gelmeye çalışıyor. Bu durumda bizim önerimiz şudur: Mesele ev onarma, anıt dikme ve gönül okşayıcı söylemlerle üstesinden gelinecek bir mesele değildir. Ortada uzun bir süreç içinde yaşanmış ve insanların belleğine işlemiş, neredeyse değiştirilemez gibi duran bir birikim ve yargılar vardır. Siz önce yüz yıllık bir tarihsel ve sosyal cepheleşmedeki yerinizi açık ve somut olarak ortaya koyun. Siz önce devletle işbirliği içinde Dersimlilere saldıran Rayberê Qop ve milis çetesinin cephesinden en azında kopmaya çalıştığınızı ispatlayın. Sonra Seyit Rıza’nın eviyle ve açılımlarla ilgilenin.

 

İsteyen istediğini söylesin, ancak belge, eylem ve tanıklarla sabittir ki, Hizbullah devlet tarafından Kürt ulusal hareketine, Kürdistan’daki devrimci-demokratik uyanışa karşı kuruldu. Hizbullah’ın ideolojik-politik ve pratik çizgisi ulusal, yurtsever bir çizgi değildir. Hizbullah bugüne kadar devlete karşı değil, Kürt halkına karşı savaştı. 80’li-90’lı yıllarda yapılanlar uzak geçmiş gibi ve işlenen suçlara PKK’nin yanlışları gerekçe olarak gösteriliyor. Bu doğru değildir.

 

Çünkü;

  • Hizbullah devletin kendisine verdiği rol ve gerici bir ideolojik-siyasal çizgi doğrultusunda, bazı durumlarda devletten daha vahşi bir biçimde insanlığa karşı suçlar işledi. Bu suçlarla ilgili tutuklanan Hizbullahçılar da devlet torpili ile serbest bırakıldı. Biz Hizbullah’ın ve o geleneğe dayanan Hüdapar’ın bu çizgiden koptuğuna ve işlenen suçlarla ilgili herhangi bir pişmanlık gösterdiğine ilişkin somut ve ciddi bir veri görmüyoruz. Aksine Hizbullah çizgisinin aynen sürdürüldüğünü görüyoruz.

 

  • Hizbullah Kobani eylemleri sürecinde Kobani’deki Kürt savaşçılarına destek amacıyla gösteri düzenleyen Kürtlere, devlet güçleri ile birlikte saldırdı. Bu saldırılarda onlarca insan katledildi. Bu tamı tamına 1937-38 soykırımı sürecinde devletin yanında Dersimlilere saldıran milislerin yaptığı türden bir milis faaliyetidir. Dahası Hüdapar IŞİD’i desteklemiştir.

 

  • Yine yakın zamanda Demirtaş Hüdapar’lıların dahil olduğu bir provokasyonu deşifre etmişti. Demirtaş, onlarca Hüdapar’lının silahlandırıldığını ve ellerine, verilecek bir işaretle katledilecek 100 kadar Kürt aydını ve siyasetçisinin isimlerinin verildiğini açıklamıştı. Demirtaş bu provokasyonun başlatıldığını, bir Hüdapar’lının karanlık şekilde katledildiğinde ve hemen ardından 4 mahalle temsilcilerinin katledildiğini de açıklamıştı.

 

  • Basına konuşan Hüdaparlılar, ‘’devletin yanında olduklarını ve Kürt yurtseverlerinin kafasını keseceklerini’’ söylemekten de çekinmiyorlar. Daha dün kendisini ‘’Alevi partisi’’ gibi göstermeye çalışan Hüdapar’ın bazı üyeleri, oyunu daha fazla sürdüremeyip, DEM Parti Eş Başkanı Tülay Hatimoğulları’na ‘’Nusayri Aleviliği’’ kimliği üzerinden saldırdı.

 

  • PKK değil de, bir başka Kürt örgütü silahlı mücadeleyi böylesine büyütseydi ve PKK’nın yaptığı yanlışları yapmasaydı bile, Hizbullah aynı şekilde bu harekete de saldıracaktı. Çünkü; Hizbullah’a devlet tarafından biçilen misyon anti-ulusal misyondur. Kaldı ki, PKK’nın yanlışları Hizbullah’a vahşice suç işleme hakkı tanımaz. Üstelik, Hizbullah sadece PKK’lılara değil tüm ilerici-yurtseverlere saldırmıştır.


Sonuç olarak; Hizbullah ve bu geleneğe yaslanan Hüdapar, ideolojik-siyasal çizgisinde ve pratiğinde ciddi bir dönüşüm yaratmadığı ve bugüne kadar izlediği işbirlikçi çizgiden kopmadığı sürece, toplumun farklı kesimlerine yönelik ‘’açılım’’ gibi gösterilen bütün bu medyatik gösteriler, halkı gaflete düşürmek için girişilen sinsi ve tehlikeli oyunlar, halkın içine sızma ve içerden vurma taktikleri olarak görülürler. Ki bu yargı, hiç de yanlış bir yargı olmaz. Unutanlara hatırlatalım, Hüdapar bugünkü AKP-MHP faşist iktidar bloku ile aynı cephede yer almaktadır.

 

Bu rejimin şefi Erdoğan da, 37-38 Soykırımı nedeniyle Dersimlilerden ‘’özür dileyebileceğini’’ söylemişti. İşte bu derece ‘’hümanist ve demokrat’’ söylem kullanan Erdoğan, 2014 yılında Ergenekoncularla birlikte, Mustafa Kemal’in 1937 yılında yaptığı Dersim soykırım planlarını Genel Kurmay’ın tozlu raflarından indirmiş ve bu planları örnek alarak Kürtlere karşı ‘’Çöktürme Planı’’ adıyla yeni bir soykırım planı hazırlamış ve uygulamıştır. Afrin’de ve Rojava Kürdistan’ının diğer bölgelerinde etnik temizlik yapacaklarını Erdoğan bizzat kendisi itiraf etmişti. Aynı Erdoğan yine M. Kemal’i örnek alarak ‘’kadın, çocuk fark etmez gereken yapılacaktır’’ diyerek, gerçekten de kadın, çocuk, yaşlı demeden Kürtleri sokak ortasında öldürmüş, üstelik cenazelerinin günlerce sokaklarda ve buzdolaplarında kalmasını sağlamıştır.

 

Kısacası kimse Hüdapar’dan Erdoğan ve AKP tipi açılım istemiyor, eğer ciddiyseniz faşizmden kopun ve bunu pratik olarak halka gösterin. Gerisi arkasından gelir.

Türk devletinin Dersim ve Kürdistan’daki egemenliği meşru-hukuki bir temele değil, hile, şiddet ve zorbalığa dayanıyor. Türk devleti Kürt halkının rızası olmadan dış devletlerle bir antlaşmaya ve askeri güce dayanarak Kürdistan’da varlığını sürdürüyor.

 

Ahmet Aydın 

 15 Kasım 2023 

1) Kendisine, ailesine ve halkına zorla asimilasyon ve boyunduruk dayatan bir işgalci güce direnmek, her onurlu insanın yerine getirmesi gereken bir yurtseverlik görevidir. Seyit Rıza ve direnen diğer Dersimlilerin yaptığı da, kendilerini “yok edilmesi gereken bir çıban başı” olarak gören işgalci Türk devletine karşı direnmektir. Yani onlar, diğer ezilen halklar gibi, ezen bir güce karşı yurtseverlik görevlerini yerine getirmişlerdir. Tıpkı bugün ulusal varlığını ortadan kaldırmak isteyen İsrail devletine karşı savaşan Filistin halkı gibi.

 

2) Bir hainlik arıyorsanız o hainliği yapan Türklerin ‘’ulu önderi’’ Mustafa Kemal ve TC devletidir. Çünkü Kürtlere özerklik sözü verip, dış işgalci güçlere karşı bir Kürt-Türk ittifakı kuran, sonra da sözlerini unutup, Kürt halkını aldatan ve onu yok etmeye çalışan, Kürtlere, Dersimlilere karşı soykırım yapan Türklerin ‘ulu önder’idir.

 

3) Seyit Rıza’nın bizzat kendisi ya da bir temsilcisi aracılığıyla dünya devletlerine mektup yazması ve yardım istemesi kadar doğal bir şey yoktur. Nasıl ki, Rojava Kürdistan’ı IŞİD saldırılarına karşı kendi toprağını savunmak için dünya devletleri ile ilişki kurup yardım istediyse, bugün Filistin halkı İsrail saldırılarına karşı koymak için dünyadan yardım istiyorsa, Seyit Rıza da Türk devletinin yapmak istediği soykırıma karşı dünya halklarından yardım istemiştir. Keşke dünya Dersim’e silah yardımı dahil her türlü desteği verseydi, keşke dünya Dersimli çocukların, kadınların, yaşlıların süngülerle, gazla, ağır makineli tüfeklerle taranarak, yakılarak katledilmesine karşı bir eylemde bulunsaydı. Hayır, dünya Dersim’e bir mermi bile göndermediği gibi, TC’yi bile doğru dürüst kınamamıştır. Tanıkların, belgelerin bize anlattığı çıplak gerçeklik budur. Gerisi Türk faşistlerinin Dersim soykırımını meşrulaştırmak için uydurduğu yalanlardır.

 

4) Dersim halkının istediği tek şey kendi yurdunda kendi dili, inancı ve kimliğiyle kimsenin boyunduruğu altında olmadan yaşamaktı. Böyle bir yaşam her halkın, her etnik grubun doğal hakkıdır. Topraklarını genişletmek, daha büyük pazara ve daha çok yer altı ve yer üstü zenginliğe sahip olmak isteyen sömürgeci devletler, bu doğal hakkı değil, kendi sömürgeci egemenlik haklarını esas aldıklarından, ezilen halkların ‘’kendi kaderini tayin etme’’ hakkını kabul etmezler ve bu yöndeki talep ve mücadeleleri, ‘’hainlik’’, ‘’düşmanlık’’ olarak nitelerler. Mesela İspanya ve İngiltere devletleri Amerika kıtasını işgal ederek sömürgeleştirmeyi kendi hakları olarak görüyorlardı. Bu işgale karşı direnen yeri halk ise, onlara göre ‘’yasalara, kurallara uymayan asiler’’ yani düşmanlardı. Mesela İngiltere uzun bir süre Hindistan’ı işgal edip sömürgeleştirdi. Hindistan halkı da uzun bir süre bu işgale ve sömürgeciliğe karşı direndi, onlarca kez isyan etti. Bu direniş bastırılırken belki de milyonlarca insan katledildi. Şimdi işgalci İngiltere cephesinden bakarsanız, bu direnişler; kendi egemenlik haklarına karşı gerçekleştirilmiş yasadışı ve düşmanca eylemlerdi. Hindistan halkı açısından bakarsanız bu direnişler; gayri meşru bir biçimde ülkelerini işgal eden yabancı bir güce karşı gerçekleştirilmiş meşru eylemlerdi.

 

5) Bilumum Türk milliyetçisi diyecektir ki, ‘’Ama orası bizim vatan toprağımızdır. Biz kendi toprağımız üzerinde egemenliğimizi yeniden tesis etmek için savaştık.’’ Bunlara göre mesela Selanik, Sofya, Mekke, Musul da ‘’vatan toprağı’’dır. Osmanlı devleti diğer sömürgeci devletler gibi zorla bu toprakları işgal etmiş ve oralar birden Türklerin vatanı olmuş. Bilimden, tarihten, insanlıktan nasiplerini almamış haydutlar, vatan zorla işgal edilen ve devlet sınırları tarafından çevrelenen toprak değildir, vatan bir ulusun, bir etnik grubun tarihsel olarak üzerinde çoğunluk olarak yaşadığı toprak parçasıdır. Mekke, Sofya ve Selanik nasıl Türk yurdu değildiyse, Dersim ve Kürdistan da Türklerin yurdu değildir. Evet Dersim TC’nin sınırları içindedir ama Türk yurdu değildir. Dersim Kırmancların vatanıdır. Şu örneklerde olduğu gibi: Galler ve İskoçya Britanya yani İngiliz devletinin sınırları içindedirler. Ancak Gallerliler ve İskoçlar İngiliz, İskoçya ve Galler de İngilizlerin vatanı değildir.

 

6) Peki Türk devleti Dersim üzerindeki egemenlik hakkını nereden alıyor? Dersim Osmanlı devletinin sınırları içinde kalmasına rağmen, hiçbir zaman tam olarak Osmanlının kontrolüne girmedi. Fiilen Dersim 1938 yılına kadar otonom yaşadı. Osmanlı devleti kendisi açısından çok büyük bir tehdit oluşturmadığı için, bu fiili durumu kabullenmişti. Osmanlı devleti Dersim üzerindeki egemenlik iddiasını fiilen 1. Emperyalist paylaşım savaşı sonrasında yitirmiştir. Resmi olarak da, Sevr Antlaşması ile Kürdistan’ın özerklik hakkını tanıdığı için, Dersim’in bu bölge içindeki özerklik statüsünü de kabul etmiştir. 1923 yılında TC’nin kuruluşuyla Osmanlı devleti fiilen ve hukuken ortadan kalktı. Dolayısıyla, Kürdistan gibi Dersim de aslında hem hukuken hem de fiilen bağımsızlaştı. TC, Osmanlı devletinin mirasçısı olarak ortaya çıkıp Osmanlının egemenlik haklarını da devir almaya çalıştı. Bu iddiasını Lozan antlaşmasıyla kısmen uluslararası hukuk çerçevesinde kabul ettirdi. İşte TC hukuki olarak bu antlaşma üzerinden Dersim ve Kürdistan üzerinden hak iddia ediyor. Ancak Lozan masasında Kürdistan temsilcileri yoktu. Türk devleti hileyle bazı kişilere telgraf çektirmiş ve Kürtler TC delegasyonu içinde temsil ediliyormuş gibi bir görüntü yaratmıştır. Bu gerçek değildir. Lozan’da Kürtlerin halk tarafından seçilmiş temsilcileri yoktur. Dolayısıyla Lozan antlaşması Kürtleri, Dersimlileri bağlamaz.

 

Kaldı ki o Türk devleti Lozan antlaşmasına da uymamıştır. Mesela Lozan antlaşmasında TC uyruklu ama Türk olmayan Müslüman kesimler için şu maddeleri kapsar:

 

- 39/5. maddesinde: "Türkçeden başka bir dil konuşan Türk uyruklarına mahkemelerde kendi dillerini sözlü olarak kullanabilmeleri bakımından uygun düşen kolaylıkların sağlanacağı."

 

- 38/1. maddesinde "Türk hükümeti, Türkiye'de oturan herkesin, doğum, bir ulusal topluluktan olma, (milliyet), dil, soy ya da din ayrımı yapmaksızın, hayatlarını ve özgürlüklerini korumayı yükümlenir" denilmekte ve devamla 38/2. maddesinde "Türkiye'de oturan herkesin her dinin ya da her mezhebin gereklerini açıkça ya da özel olarak serbestçe yerine getirme hakkına sahiptir"

 

- 39/4. maddesinde "herhangi bir Türk uyruğunun gerek özel gerek ticari ilişkilerinde, basın veya her çeşit yayın konularında, açık toplantılarında dilediği dili kullanmasına hiçbir kısıtlama konulmayacaktır’’ denilmektedir.

 

Antlaşmanın 37. maddesinde "Türkiye 38. maddeden 44. maddeye kadar olan maddelerin kapsadığı hükümlerin temel yasalar olarak tanınmasını ve hiçbir kanunun, hiçbir yönetmeliğin (tüzüğün) ve hiçbir resmi işlemin, bu hükümlere aykırı ya da bunlarla çelişir olmamasını ve hiçbir kanun, hiçbir yönetmelik ve hiçbir işlemin söz konusu hükümlerden üstün sayılmamasını yükümlenir" denilmektedir. Dolayısıyla 37. Madde ile TC Lozan antlaşmasını temel kurucu yasa olarak kabule etmiş ve hiçbir faaliyetinin bu antlaşmaya aykırı olmayacağını kabul etmiştir. Fakat Türk devleti yukarı saydığımız bu maddelerin hiç birisine uymamış ve Lozan antlaşmasını da ihlal etmiştir. Türk devleti bugün hala Kürt ulusunun milli kimliğini, Alevilerin inanç kimliğini kabul etmiyor. Bu devlet uzun bir zaman ‘’Kürt yoktur, Kürtçe diye bir dil yoktur’’ dedi. Bugün hala devlet içinde ve dışında bu resmi çizgiyi uygulamaya çalışan bir güruh vardır. Kürtçenin kullanımı ile ilgili yasaklar, Kürt halkının uzun süreli mücadelesi sonucunda geriletilmişse de, hala bugün Kürt basını, kültürü üzerinde baskılar sürmekte, mahkemelerde resmi dairelerde Kürtçenin kullanımı engellenmektedir.

 

Sonuç: Türk devletinin Dersim ve Kürdistan’daki egemenliği meşru-hukuki bir temele değil, hile, şiddet ve zorbalığa dayanıyor. Türk devleti Kürt halkının rızası olmadan dış devletlerle bir antlaşmaya ve askeri güce dayanarak Kürdistan’da varlığını sürdürüyor. Doğal olarak bu işgalci ve sömürgeci hegemonyaya karşı Dersimlilerin, Kürt ulusunun dün ve bugün verdiği ulusal kurtuluş mücadelesi meşrudur. Türk devleti meşru bir yönetim kurmak istiyorsa Dersimlilerle, Kürt ulusuyla yeni bir antlaşma yapmak zorundadır.

Sayfa 3 / 3