ABD-İsrail’in İran’a karşı yürüttüğü saldırı savaşı ABD ve NATO’nun dünya üzerindeki hegemonyasını ciddi bir biçimde sarsmıştır. Bu sadece askeri ve siyasi bir hegemonya sorunu değildir, bu kırılmanın altında kapitalizmin krizi yatmaktadır. Dünya hızla yeni bir düzene geçiyor. Bu durum anti-kapitalist dalgayı ve sosyalizm alternatifini yeniden öne çıkartmaktadır. Sermaye güçlerinin bu tehdidi görmemesi mümkün değildir.
Ahmet Aydın
8 Mayıs 2026
Orta Doğu Teknik Üniversitesi öğrencileri, idam edilişlerinin 54. yıldönümünde Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan’ı anmak için 6 Mayıs’ta geleneksel “Devrim Yürüyüşü” ve yürüyüşün ardından 37. Uluslararası Bahar Şenliği düzenledi.
Şenlik kapsamında gerçekleştirilen İlkay Akkaya konseri sırasında faşist bir grup ‘’Türk bayrağı’’ açıp bozkurt işareti yaparak “Mustafa Kemal’in askerleriyiz” sloganı attı.’’[1]
Sanatçı İlkay Akkaya’da provokasyon anlarını şöyle anlatıyor: "Stadyumda pek çok bayrak açan grup vardı. Fakat tam ortada yer alan kocaman bayraklı bir grup, bayrağın altından yuhalamaya başladı. 7. şarkıma geldiğimde yukarıdan aşağıya şişeler atılmaya başlandı ve kavga çıktı. Asla bayrağa saygısızlık yapılmadı, bayraklı grup açıkça provoke etmeye çalıştı"[2]
Türk faşistlerinin müzik dinlemek, sanatsal bir etkinliği izlemek için o şenliğe katılmadıkları açıktır. Atılan sloganlar, açılan bayraklar bize, organize bir siyasal saldırı olduğunu gösteriyor.
Devrimci öğrenciler, bu provokasyonunu önlemek için olay çıkaran faşist gruba müdahale etiler. Bu müdahale düzen medyası tarafından ‘’Türk bayrağı taşıyan gençlere saldırı’’ buradan hareketle de direk olarak ‘’Türk bayrağına saldırı’’ olarak yansıtıldı. Siyasetçiler, gazeteciler ve diğer şoven-faşist kesimler bu propagandaya katıldılar. Böylece şenliklerde gerçekleştirilen provokasyon ulusal bir ölçeğe taşındı. Türk faşistleri ‘’vatan, bayrak elden gidiyor ey Türk milleti haydi savaşa’’ naraları ile ODTÜ’lü devrimci öğrencilere karşı savaş ilan ettiler. Ataları gibi, ‘’asın, kesin, yakın, canlı koman’’ çığlıkları attılar.
Buraya kadar yaşananlar bize; somut olarak Türk devletinin tipik geleneksel kontrgerilla operasyonu ile karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor. Operasyon yine sivil faşist milisler kullanılarak gerçekleştiriliyor. Türk milletinin ‘’dini ve milli’’ hassasiyetlerini üst düzeyde harekete geçirmek için ‘’Türk bayrağı ve Türk kadını’’ imgeleri kullanılıyor. Böylece, devrimci öğrenciler ‘’Türk bayrağına ve Türk kadınına saldıran vatan, millet, bayrak düşmanları’’; faşistler ise, ‘’milli ve dini değerlerin savunucuları’’ olarak gösterilerek, devrimcilerin yalnızlaştırılması, ya da düzen güçlerinin diliyle ‘’marjinalleştirilmesi’’; tersinden faşist hareketin kitlesel desteğinin büyütülmesi hedefleniyor. Bu hedef doğrultusunda bütün düşmanlık fayları etkinleştirilmeye çalışılıyor. Sadece atadan ve NATO’dan kalma ‘’komünizmle mücadele’’ geleneğini hortlatmıyorlar, ODTÜ etkinliğini PKK ile, İlkay Akkaya ve bazı öğrencileri de HDP ile ilişkili göstererek, Kürt düşmanlığını da büyütüp kullanmaya çalışıyorlar.
Bu provokasyondan sonra faşist kesimler ‘’Türk bayrağına saldırıyorlar’’ gerekçesiyle Türkleri sokağa çıkmaya ve eyleme geçmeye çağırdılar. Nitekim bu güruhun çağrısına uyanalar ellerinde Türk bayrakları ile şenliklerin yapıldığı alanı işgal etti. Devletin kolluk kuvvetleri de ‘’düşmanın geri hatlarında operasyon yürüten komandolar’’ görüntüsü altında; faşist provokasyonu boşa çıkartmaya çalışmış devrimci öğrencilerin evlerine baskın yaparak onları göz altına aldı. Kısacası tipik bir Türk orta oyunu gösterisi sergileniyor.
Gelenek sürüyor
6-7 Eylül 1955’de İstanbul’daki Rumlara karşı gerçekleştirilen pogrom ‘’Atamızın Selanik’te doğduğu ev bombalandı’’ yalanına dayanılarak gerçekleştirilmişti. 1988-1990 yılları arasında MGK genel sekreterliği yapan Sabri Yirmibeşoğlu İstanbul’da gerçekleştirilen Rum Pogromu için, "6-7 Eylül de bir Özel Harp işidir. Muhteşem bir örgütlenmeydi. Amacına da ulaştı" demişti.
70’li yıllarda gerçekleştirilen Çorum, Malatya ve Maraş katliamları da ‘’Kızılbaşlar, komünistler camilerimizi bombaladı’’ yalanıyla başlatılmıştı. Bu katliamlar da, NATO tarafından desteklenen Tük kontrgerilla güçleri tarafından gerçekleştirilmişlerdi.
Bugün yürütülen provokasyon aynı konsept çerçevesinde yürütülmektedir. İlginçtir, çatışmalı gözüken dinci ve ırkçı-şoven kesimler, ya da NATO’cu ve Türk-İslamcı-ulusalcı kesimler bu provokasyonda büyük ölçüde ortak davranıyorlar. Bu durum çok kutuplu dünya düzenine geçilmesi sonucunda, emperyalist-kapitalist sistemin geleneksel reflekslerinin harekete geçmiş, arka planda yeni bir saflaşma ve yapılanmanın yaşanmış olabileceğini ve buna bağlı olarak Türkiye’de iktidar blokunun alttan alta yeniden şekillenmiş olabileceğini düşündürüyor.
ABD-İsrail’in İran’a karşı yürüttüğü saldırı savaşı ABD ve NATO’nun dünya üzerindeki hegemonyasını ciddi bir biçimde sarsmıştır. Bu sadece askeri ve siyasi bir hegemonya sorunu değildir, bu kırılmanın altında kapitalizmin krizi yatmaktadır. Dünya hızla yeni bir düzene geçiyor. Bu durum anti-kapitalist dalgayı ve sosyalizm alternatifini yeniden öne çıkartmaktadır. Sermaye güçlerinin bu tehdidi görmemesi mümkün değildir.
Türkiye’de 1 Mayıs eylemlerine yapılan saldırılar ve ODTÜ provokasyonu, Türk sermayesinin ve onun iktidarının bu tehdidi çok erken algıladığını gösteriyor. Türkiye’deki faşist rejimin bu kadar erken harekete geçmesi, onun içinde bulunduğu ekonomik ve siyasal krizle de direk bağlantılıdır. Kitlelerin yoksullaşması, ekonomik alanda (özellikle de finansal alanda) yaşanan tıkanıklık ve dışa bağımlılık, bölgesel çapta izlenen yayılmacı siyasetin getirdiği yükler, Türkiye ekonomisini ve siyasal düzenini oldukça kırılgan bir hale getirmiştir. Bu kırılganlığın farkında olan ve yakın vadede bir çözüm üretemeyen iktidar, bir yandan emperyalistlerle uzlaşma, diğer yandan muhalefeti ezme stratejisiyle varlığını korumaya çalışıyor. İktidar burjuva muhalefetini rahatlıkla ezmiştir. Öcalan muhalefeti de büyük ölçüde teslim olmuştur. Tam bu noktada iktidar, kitlelerde biriken tepki ve öfkenin devrimci-sosyalist bir kanala akmasından korkmaya başlamıştır. İktidar, burjuva muhalefeti ve Kürt hareketi ile uğraşırken ve bu kesimleri bastırırken, devrimci-sosyalist muhalefete alan açmış olduğunu fark etmiş gözüküyor. Bu nedenle şimdi, bu devrimci-sosyalist kanalı tıkama ve topyekun olarak muhalefeti sindirme çizgisini daha bir titizlikle ve çok yönlü uygulamaya çalıştığını söyleyebiliriz.
Yine ilginçtir, ABD-İsrail bağlantılı kesimler son zamanlarda Öcalan’ın uzlaşma siyasetini destekleyen ve muhalif yurtsever, sosyalist Kürt kesimlerini eleştiren bir siyaset izliyorlar. Bu konuda yoğun bir propaganda yürütülmektedir. Anlaşılıyor ki, Öcalan’ın teslimiyet çizgisi karşısında bir muhalif yurtsever-sosyalist alternatifin gelişmesinden korkuyorlar.
Bütün bunlar bize şunu gösteriyor: Önümüzdeki süreçte, Türkiye ve Kuzey Kürdistan’da devrimci-sosyalist harekete ve işçi sınıfı hareketine karşı, uluslararası güçlerin de desteğiyle çok daha sert saldırılar gerçekleştirilebilir.
